Mijn kankerblog

---

De volgende dag om 11u hebben we een afspraak met dokter Hasami. Aan de ene kant vind ik het retespannend en aan de andere kant heb ik besloten dat het geen slecht nieuws kan zijn. Op een scan is het verschil niet te zien tussen een ontsteking en kanker dus ik ga er vanuit dat de strekking van het gesprek zal zijn dat er verder onderzoek moet worden gedaan. Ik kan het best goed van me afzetten en heb al helemaal bedacht wat de uitkomst is. Totdat we in de wachtkamer zitten, dan slaat de spanning behoorlijk toe…   We hoeven gelukkig niet zo lang te wachten. In de loop naar zijn spreekkamer zie ik de dokter vriendelijk lachen en ik ga ervan ...

---

Er staat een scan gepland in het UMCG in Groningen. Ik lees de brief door en zie dan dat ze graag willen dat je belt als je moeilijk te prikken bent. Je moet overleggen met je … MKT …. Geen idee wie dat is. Het staat ook niet uitgelegd in de brief. Onderaan staat een telefoonnummer en ik besluit daar maar naar toe te bellen. We zijn het met elkaar eens dat verzetten van de scan helemaal geen probleem is omdat de operatie op zijn vroegst pas na de zomer van 2026 zal zijn. We spreken af voor 10 december, niet te vroeg in de ochtend. Robert gaat met me mee. Deze afspraak is volkomen zonder stress omdat het geen controle ...

---

Een week, na ons bezoek aan de plastisch chirurg, zitten we er weer, maar nu in een andere wachtkamer. Deze afspraak vind ik een stuk spannender dan die van vorige week. Weer is Robert van de partij. Op een of andere manier ben ik bang dat als ik doe alsof het niet meer mis kan gaan, het noodlot anders zal beslissen. De vorige keer toen ik vertrouwen had dat het goed zou gaan, ging het goed mis. Ik wil dit ooit nog wel ‘loskoppelen’ op wat voor manier dan ook. Juist de overtuiging dat alles goed is en verder goed zal gaan, levert de energie op die ik zo hard nodig heb om door te gaan en te genieten van het leven …  Er ligt in de wachtkamer ...

---

Er is weer een uitnodiging voor mij gekomen. Deze is van het UMCG in Emmen, De Springplank. Hier heb ik mijn bestraling gehad. Hier zijn Robert en ik ons, begin 2024, een hoedje (zwak uitgedrukt) geschrokken van het gesprek dat we daar hadden over het te volgen traject. Ik weet niet of jullie het nog weten, maar ik bedoel het gesprek waarin de arts, die geen arts bleek te zijn, ons vertelde dat er helemaal niks meer mogelijk zou zijn met de borst als ‘we’ er klaar mee waren. ‘We’ zouden haar helemaal kapot bestralen. Het was toen vast iets genuanceerder, maar even ter opfrissing.   Daar ga ik dus weer naar toe. Jeej. Gek genoeg voelt het heel vertrouwd om door de ...

---

De hele zomervakantie zie ik de afspraak in het ziekenhuis in Hoogeveen dichterbij komen. Ik verzet me er eerst tegen dat de controle niet op dezelfde dag als de afspraak met de plastisch chirurg kan… pffffff, twee keer achter elkaar naar Hoogeveen, wat een gedoe. Ik bel om te vragen of het echt niet anders kan en als ze zegt dat ze hun best hebben gedaan, laat ik het maar weer los. Ze plannen ook pas kort van tevoren deze afspraken in. Als ze dit meteen vorig jaar hadden gedaan of begin van dit jaar dan was het vast wel gelukt. Als ik dit aangeef, krijg ik als antwoord dat ze van tevoren niet weten wat de roosters van de ...

---

IK heb heerlijk kunnen genieten van twee weken zonder kuur. Gelukkig merk ik in de tweede stopweek al een verbetering in de kloven in mijn vingertoppen en halverwege opzij van mijn wijsvingers. Na aanraking met water zijn ze nog steeds heel droog, maar ik merk dat het beter gaat. Dat is natuurlijk fantastisch!! Dat betekent dus dat ik, als dit allemaal achter de rug is, supersnel herstel. Inmiddels ben ik met een 8.2 geslaagd voor mijn examen ademcoach. Samen met hypnotherapie en mijn coaching opleiding is dit een bijzonder krachtige tool. Ik kan dan ook niet wachten om hem in te zetten om anderen af te helpen van allergieën, beperkende overtuigingen, kritische stemmetjes, vermoeidheid, ‘is dit alles’-gevoel, enzovoort. Over een paar ...

---

Ja hoor, dames en heren, en we gaan door naar de volgende ronde. Komt er maar even lekker bij. Lekkerrrr, lekkerrrr, lekkerrrr …. Ronde vijf staat voor u klaar … kommmt u maar….. en daar gaan we, nog een ronde voor de liefhebbers!!!!! Ronde vijf is een feit. We zijn begonnen en ik voel de dufheid heel zachtjes op mij neer dalen. Ik geef er maar weer aan toe en geniet van de momenten dat ik even moet gaan zitten om uit te rusten. Helemaal nu Floris Hay Day op zijn telefoon heeft. Uit zelfbescherming zet ik het niet op mijn eigen mobiel. Als Floris naar school gaat in de ochtend vraagt hij me standaard of ik zijn boerderij wil doen. ...

---

Zolang ik iets doe, laat doen of ergens naar onderweg ben, is er niet zoveel aan de hand. Het afwachten nekt me, daar ben ik niet zo goed in. Ik ben onderweg naar het Refaja om een scan te laten maken. Het voelt bijna als een soort quest, een moeilijke mystieke opdracht en we gaan ervoor. Daniëlla is aan het werk en regelt voor me dat ik via een kortere weg het ziekenhuis binnen kan komen. Voordat ik goed en wel door heb waar ik het ziekenhuis nu eigenlijk binnen gekomen ben, staat zij er ook al. We kletsen en lachen wat af!   Ik ben aan de beurt. Hij geeft aan dat hij mijn naam al 2 keer omgeroepen heeft, maar ik ...

---

Ik slaap veel en heb niet zoveel zin om dingen te ondernemen. In eerste instantie ga ik er van uit dat het van de drukke decembermaand komt. In tweede instantie realiseer ik me dat het natuurlijk ook een of ander virus kan zijn. Er gaat altijd wel iets rond. 2 Januari voel ik me nog belabberder dan de dag ervoor en vraag ik Robert om mijn temperatuur op te nemen met onze oorthermometer. Op een of andere manier heb ik steeds ruzie met dat ding en Robert lijkt er toch beter in te zijn. 38.4 … Later nog maar eens proberen is mijn strategie. 38.8, oei, dat is dus helemaal niet de bedoeling, dan moet ik bellen! Ik bel en ze ...

---

Mijn wond aan de zijkant is eindelijk beetje bij beetje aan het helen. Zo van buiten naar binnen telkens een klein randje nieuw vel. Inmiddels zit de tweede kuur er alweer op en mag ik een weekje bijkomen. Ik denk dat het tijd is om een echte prothese aan te laten meten.   Ik wil het niet, maar denk dat het veel comfortabeler is dan het kussending. Dat is namelijk veel te licht en daardoor schuift het omhoog en hempjes en truitjes trekken scheef. Het schijnt dat een echte prothese net zo zwaar is als een echte borst waardoor je weer min of meer gelijk bent. Ik moet bekennen dat half plat ook best te doen is. Bij de tandarts in de ...

---

Gelukkig blijft het ook de dagen erna goed gaan. Het lijkt alsof ik wat meer last van opvliegers heb, maar niemand met verstand van deze medicatie herkent dit. Het maakt niks uit ze komen en ze gaan toch wel. Adem in adem uit. Voordat ik het in de gaten heb, is het alweer de derde week en dat betekent dat ik een stopweek heb. Een hele week geen medicatie, hoe fijn is dat! Halverwege deze week voel ik me een beetje ‘vreemd’. Ik maak Robert ‘s morgens wakker om de rest van het ochtendritueel met Floris te doen en ga zelf op de bank liggen. Daar val ik meteen weer in slaap. Ik herinner me ineens dat ik het de avond daarvoor ...

---

In de wachtkamer tref ik de dame die ik al twee keer eerder tegenkwam. Ze is helemaal verbaasd mij daar tegen te komen en zegt dat ik er zo goed uit zie. Aan haar reactie en hele houding is te zien dat ze blij is om me te zien. Ze geeft aan dat ze veel moeite heeft om positief te blijven en zegt, net als de vorige keer, dat ze iemand als ik nodig heeft om dat te kunnen. Haar man zit naast haar en vertelt hoe het voor hem is. Ik hoor dat ze nog niet heeft geaccepteerd dat ze ziek is en volgens de artsen nooit meer beter wordt. Ik weet dat ik haar daarbij zou kunnen helpen, ...