86. Allemaal stomme dingen
De volgende dag om 11u hebben we een afspraak met dokter Hasami. Aan de ene kant vind ik het retespannend en aan de andere kant heb ik besloten dat het geen slecht nieuws kan zijn. Op een scan is het verschil niet te zien tussen een ontsteking en kanker dus ik ga er vanuit dat de strekking van het gesprek zal zijn dat er verder onderzoek moet worden gedaan. Ik kan het best goed van me afzetten en heb al helemaal bedacht wat de uitkomst is.
Totdat we in de wachtkamer zitten, dan slaat de spanning behoorlijk toe…
Totdat we in de wachtkamer zitten, dan slaat de spanning behoorlijk toe…
We hoeven gelukkig niet zo lang te wachten. In de loop naar zijn spreekkamer zie ik de dokter vriendelijk lachen en ik ga ervan uit dat dat betekent dat het allemaal wel meevalt. We gaan zitten en hij vraagt hoe het met me gaat. Hoewel ik liever van hem hoor hoe het met me gaat, vertel ik dat ik verkouden ben en daarom af en toe een beetje benauwd. Hij knikt begripvol. ‘Pijn?’ ‘Nee, geen pijn’. Hij zegt dat hij de scan met ons wil bespreken en binnen twee zinnen is mijn hoop op een ontsteking de grond in geboord. Hij schudt zijn hoofd terwijl hij door mijn long scrolt en zegt: ‘Ik ben bang dat het geen goed nieuws is. Het ziet er niet goed uit, mevrouw, we zien plekjes in de linkerlong, de lever en een lymfeklier in de linker oksel. Had u die al gevoeld?’ ‘Nee, ik heb niks gevoeld’. ‘Nee, het ziet er niet goed uit. Ik denk of long- of borstkanker. Eigenlijk denk ik eerder dat het borstkanker is. Belangrijk is dat we zo snel mogelijk een punctie doen. Ik denk dat de klier in de oksel het minst belastend voor u is, zal ik meteen overleggen met de radioloog?’ Ik knik en voel de neiging om hem gerust te stellen, het is allemaal niks, dat kan gewoon niet! Ik heb alles gedaan wat mogelijk was, chemo, nog meer chemo, operatie, bestraling, weer chemo, echt alles!
Het kan echt niet terug zijn, niet nog een keer.
De radioloog is het met hem eens, de klier in de oksel is de beste optie. Vanaf daar zien we verder: is het borstkanker dan mag ik terug naar de oncoloog, is het longkanker dan blijf ik bij dokter Hasami. Meestal kan een punctie binnen een week, maar nu met de feestdagen kan het iets
langer duren, maar het mag niet langer dan 2 weken duren. Dan moet ik hem bellen. Als we naar buiten lopen, lijkt het of de wereld in een klap veranderd is.Ik ploeg me redelijk door de kerstdagen heen. Neem af en toe ergens een hapje en stop bijna meteen met eten omdat ik het gewoon niet weg krijg. Het ene moment voel ik me verschrikkelijk en het volgende moment is het net of er niets aan de hand is. Ondertussen probeer ik mezelf er een beetje bij te houden, kop d’r veur, zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Even fantaseer ik, als we op eerste Kerstdag in de auto onderweg zijn van Brabant naar huis, dat we met bijna het hele gezin omkomen. Probleem ook opgelost, maar ja, dat gebeurt natuurlijk niet … Tweede kerstdag idem … iedere handeling lijkt zo zinloos, maar ik realiseer me ook dat het leven gewoon door gaat voor de rest. Voor mij natuurlijk ook, maar zo voelt het even niet. 2 Weken later mogen we ons in Emmen melden voor de punctie. Straat 6.
Ik probeer het toch een beetje luchtig te houden met een mantra: ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit’ – ‘alles is nog mogelijk’ - tra-la-la.’
We hoeven gelukkig niet zo lang te wachten.
Een jongeman, dokter, verpleger, laborant, geen idee wat hij is, nodigt me uit op de onderzoeksbank plaats te nemen. Hij gaat met een echo even de klier opzoeken
zodat de radioloog zo een biopt kan nemen. Terwijl hij aan het zoeken is naar de klier, hoop ik even dat hij niet meer te vinden is. Helaas, hij heeft hem gevonden, hij ligt mooi aan de oppervlakte, dus hij is heel makkelijk aan te prikken, verzekert hij me. Hij vertelt wat er straks gaat gebeuren, ondanks mijn opmerking dat ik bekend ben met de procedure. U krijgt eerst een verdoving en als deze ingewerkt is dan maakt de radioloog een klein sneetje in de huid. Hij gaat dan met een hele grote naald (dat zijn de woorden die hij beter voor zich kan houden) naar binnen om een hapje uit de klier te nemen. Vaak meerdere hapjes zodat er zeker genoeg materiaal is. Dit wordt opgestuurd en onderzocht’. Ik laat hem praten en dwaal met mijn gedachten af naar een hele andere werkelijkheid. De radioloog komt binnen en noemt even dat ik al heel wat heb meegemaakt. Jep, dat kan ik alleen maar beamen. Hij wil de procedure nog een keer uitleggen, maar merkt op dat ik er vast bekend mee ben. Hij prikt, au, dat doet echt even zeer. Maakt niet uit, ga maar door. KLIK, hapje 1, KLIK, hapje 2. De radioloog en de jongeman beoordelen de hapjes. ‘Zullen we voor de zekerheid nog eentje nemen?’, vraagt hij mij. ‘Het gaat goed, toch?’ ‘Ja hoor, neem er nog maar een’. Beter eentje over dan dat ik een telefoontje krijg dat ze te weinig materiaal hebben.
Een jongeman, dokter, verpleger, laborant, geen idee wat hij is, nodigt me uit op de onderzoeksbank plaats te nemen. Hij gaat met een echo even de klier opzoeken
zodat de radioloog zo een biopt kan nemen. Terwijl hij aan het zoeken is naar de klier, hoop ik even dat hij niet meer te vinden is. Helaas, hij heeft hem gevonden, hij ligt mooi aan de oppervlakte, dus hij is heel makkelijk aan te prikken, verzekert hij me. Hij vertelt wat er straks gaat gebeuren, ondanks mijn opmerking dat ik bekend ben met de procedure. U krijgt eerst een verdoving en als deze ingewerkt is dan maakt de radioloog een klein sneetje in de huid. Hij gaat dan met een hele grote naald (dat zijn de woorden die hij beter voor zich kan houden) naar binnen om een hapje uit de klier te nemen. Vaak meerdere hapjes zodat er zeker genoeg materiaal is. Dit wordt opgestuurd en onderzocht’. Ik laat hem praten en dwaal met mijn gedachten af naar een hele andere werkelijkheid. De radioloog komt binnen en noemt even dat ik al heel wat heb meegemaakt. Jep, dat kan ik alleen maar beamen. Hij wil de procedure nog een keer uitleggen, maar merkt op dat ik er vast bekend mee ben. Hij prikt, au, dat doet echt even zeer. Maakt niet uit, ga maar door. KLIK, hapje 1, KLIK, hapje 2. De radioloog en de jongeman beoordelen de hapjes. ‘Zullen we voor de zekerheid nog eentje nemen?’, vraagt hij mij. ‘Het gaat goed, toch?’ ‘Ja hoor, neem er nog maar een’. Beter eentje over dan dat ik een telefoontje krijg dat ze te weinig materiaal hebben.En we staan alweer buiten! Zo snel kan het gaan …
Een paar dagen later belt de secretaresse van de longpoli. Ik krijg een hartverzakking, maar realiseer me meteen dat dat de uitslag niet kan zijn, dat is te vroeg. Ze belt om te vertellen dat ze de afspraak, van a.s. woensdag, eruit haalt omdat er nog niets bekend is. Het was een controle afspraak van toen de kanker nog niet terug was. Dat was de ‘gewoon even laten controleren’ afspraak, die gewoon door had moeten gaan. De afspraak die gemaakt is toen alles er nog zoveel beter uit zag … Ze legt uit dat er een nieuwe afspraak op de poli wordt gepland als de uitslag binnen is. Ik vertel dat dr. Hasami heeft gezegd dat hij me gaat bellen. ‘Dat doen we nooit met uitslagen’, is haar antwoord. ‘Het was zijn idee, hij stelde het zelf voor’, antwoord ik. ‘Uitslagen doen we eigenlijk nooit via de telefoon’, reageert ze. ‘Het is sowieso kanker, of borst of long, ik heb het liever via de telefoon anders duurt het allemaal nog langer’, probeer ik
nog een keer. Ze belooft dat ze een aantekening gaat maken met mijn voorkeuren.Op woensdag zit ik in mijn bubbel van onwetendheid … niks weten is ook hoop … woensdag kan er nog niks bekend zijn, want dat duurt altijd minimaal 5 werkdagen. Dan gaat de telefoon … Het is een privénummer en ik besluit hem, met frisse tegenzin, op te nemen. Inmiddels ben ik alweer helemaal klaar met die telefoon en al die mensen die ongevraagd mijn leven binnenkomen met stomme dingen. Het is dokter Hasami: ‘Hallo mevrouw, hoe gaat het met u? Wij hebben een punctie gedaan van de lymfeklier in de oksel, ja? En ik bel u om de uitslag door te geven en zoals ik al gedacht had het is borstkanker. Ik heb al contact gehad met dr. Jansen en u wordt gebeld om een afspraak te maken en dan kunt u met haar bespreken wat te doen? Heeft u nog vragen? Ik hoop dat u goed reageert op de behandeling.
Dag mevrouw, ik wens u veel sterkte met alles.’
januari 2025
volgende: 87