85. Deze scan is helemaal zonder stress 

Er staat een scan gepland in het UMCG in Groningen. Ik lees de brief door en zie dan dat ze graag willen dat je belt als je moeilijk te prikken bent. Je moet overleggen met je … MKT …. Geen idee wie dat is. Het staat ook niet uitgelegd in de brief. Onderaan staat een telefoonnummer en ik besluit daar maar naar toe te bellen. We zijn het met elkaar eens dat verzetten van de scan helemaal geen probleem is omdat de operatie op zijn vroegst pas na de zomer van 2026 zal zijn. We spreken af voor 10 december, niet te vroeg in de ochtend.

Robert gaat met me mee. Deze afspraak is volkomen zonder stress omdat het geen controle is, maar iets vrijwilligs … iets dat te maken heeft met herstel, met verder gaan. Als we de straat uit willen rijden, staat er een vrachtwagen die de weg blokkeert, we rijden iets om waardoor we de vijf minuten speling kwijtraken en het toch nog een beetje krap wordt. Robert zet me af voor de hoofdingang van het UMCG en parkeert de auto. Alles verloopt soepel en volgens plan: infuusprikken met echo … Het niet rechts mogen prikken na een okseltoilet is achterhaald, vertelt mijn prikker. Dat dacht ik dus al. Het gaat razendsnel, binnen 10 minuten sta ik weer buiten. We hoeven niet lang te wachten en ik word al opgeroepen voor de scan. Voordat we het weten, staan we alweer buiten. Met drie plaszakken. Dit doen ze zodat de contrastvloeistof, dat moeilijk uit het oppervlaktewater te filteren is, niet in het riool terecht komt. Als we thuiskomen, lees ik de gebruiksaanwijzing en er staat dat ik eerst in het ziekenhuis naar toilet moet en daarna drie keer in een zak moet plassen. Oei, dat is lekker op tijd, te laat. Ik plas keurig twee keer in een zak, de derde gaat niet omdat Daniëlla en ik onze mannen een avondje Martiniplaza cadeau hebben gedaan. Ik geef de laatste zak aan Hendrik Jan zodat hij op zijn werk in het Refajaziekenhuis de plaszak kan introduceren en promoten.

Het is maandag en onze wereldreisvrienden zijn twee nachtjes bij ons. Daarna reizen ze door naar hun huis in Zweden om te starten met de grote verbouwing. We hebben net besloten dat we vanavond chinees gaan halen als om 17.28 de telefoon gaat. Ik zie dat het een privénummer is en even overweeg ik ‘m weg te drukken, maar ik doe het niet. Ik hoor dat het de plastisch chirurg, dokter De Koning, is. Ze vraagt of het even uit komt en ik zeg: ‘Ja hoor, natuurlijk, ik had pas volgende week een telefoontje verwacht.’ Ze begint te praten over dat er een scan is gemaakt van de buikholte en dat ze die hebben bekeken. Er schiet van alles door me heen, haar verhaal duurt gevoelsmatig heel lang. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik bedenk dat de scan misschien over moet omdat het er niet allemaal goed op staat, of misschien heb ik bewogen of was het apparaat stuk.

Ineens hoor ik haar zeggen: ‘We hebben iets gezien onderin de linkerlong wat eerst verder onderzocht moet worden.’ Ik voel mijn keel dichtknijpen, misselijkheid opkomen, warmte stijgt op vanuit mijn nek. Ze vertelt verder en ik vang er stukken van op: overleg met de longarts, verder onderzoek, zo snel mogelijk, controleren, niet alles is zichtbaar op de scan, als u nog vragen heeft dan mag u bellen, kom ik met mijn verhaal, misschien denkt u straks wat is er eigenlijk gezegd, Voor de kerst krijgt u een CT-scan met contrastvloeistof. Dat gebeurt gewoon in Treant. Heeft u nog vragen? Verdoofd verbreek ik de verbinding.

 

Mijn oren suizen, mijn wangen gloeien, ik voel me misselijk. Mijn honger is in een klap verdwenen en ik wil alleen maar verdoven…verdwijnen. Ik weet de angst en onrust te parkeren en ons plan gaat gewoon door zoals bedacht. We halen chinees en we eten het op. Dat wil zeggen we eten ervan en daarna nog 3 keer. De dagen daarna, zakt de angst steeds een beetje verder weg. Af en toe popt het even op en dan lijkt het net of het er even niet is. Onze vrienden vertrekken richting Zweden en het leven gaat gewoon weer door alsof er niets aan de hand is. Ik denk dat je maar een beperkte tijd vol in de stress kunt zitten. Daarna maakt het systeem zich in die modus toch een soort van gemakkelijk. Alsof dat het nieuwe normaal wordt. Een nieuwe 0-meting. Er gaat van alles door mijn hoofd: stel dat de kanker terug is, het kan ook iets anders zijn, ga maar uit van een ontsteking, op een CT-scan zien ze het verschil niet tussen iets kwaadaardigs en een ontsteking. Ineens heb ik een plan. Ik bel de assistente van de longarts en vraag of het mogelijk is dat ik een kuurtje krijg voor het geval het een ontsteking is die ze op de scan hebben gezien. Dan is bij de volgende scan meteen zeker dat het geen ontsteking is, als er nog iets te zien is. En als het wel een ontsteking is dan is er niets meer te zien. Ze vraagt of ik klachten heb. Dat heb ik niet. Dan zal de dokter niks voorschrijven. Jammer, ik was er al bang voor.

Een paar dagen later mag ik een scan laten maken. Daniëlla gaat met me mee. Het is een voordeel dat ze het ziekenhuis en de mensen daar kent. Ze opent deuren met haar pasje, overlegt telefonisch met collega’s en voelt zich zichtbaar goed in het ziekenhuis. We gaan eerst naar de holding om een infuus te laten prikken. Daarna naar het lab om bloed af te tappen, daar heeft de longarts om gevraagd. Ai, in het lab mogen ze het niet uit mijn aansluiting halen. Maar, nu ik er toch zit wil ze best even proberen of het haar lukt met een klein naaldje. Eigenlijk zie ik dat niet zitten, maar ik zit er toch en wil haar ook niet het gevoel geven dat ik er geen vertrouwen in heb. Ze prikt, mis. Oké, helaas, niet gelukt.

We gaan met buisjes terug naar de holding waar we net waren. Ik geef het formulier en de buisjes en hij gaat enthousiast aan het werk: stuwband om, dopje eraf… op dat moment begint mijn bloed eruit te spuiten. Het spettert het op het tafeltje en op het labformulier. We kunnen er de humor wel van inzien! Met de gevulde buisjes en een bebloed formulier gaan we weer terug naar het lab om ze in te leveren en daarna meteen door naar radiologie. Ze staat ons al op te wachten en ik mag meteen doorlopen. Even later is de scan alweer klaar, infuus eruit en meteen naar de Lidl om kerstinkopen te doen voor de 2e kerstdag.
Dat net doen of er niets aan de hand is. Net alsof ik niet bang ben, gaat me best aardig af en het gaat volgens mij steeds beter.

 

 

december 2025

 

vorige: 84. Hij kan gelukkig ook positief zijn

 

volgende: 86. Allemaal stomme dingen