84 Hij kan gelukkig ook positief zijn
Er is weer een uitnodiging voor mij gekomen. Deze is van het UMCG in Emmen, De Springplank. Hier heb ik mijn bestraling gehad. Hier zijn Robert en ik ons, begin 2024, een hoedje (zwak uitgedrukt) geschrokken van het gesprek dat we daar hadden over het te volgen traject. Ik weet niet of jullie het nog weten, maar ik bedoel het gesprek waarin de arts, die geen arts bleek te zijn, ons vertelde dat er helemaal niks meer mogelijk zou zijn met de borst als ‘we’ er klaar mee waren. ‘We’ zouden haar helemaal kapot bestralen. Het was toen vast iets genuanceerder, maar even ter opfrissing.
Daar ga ik dus weer naar toe. Jeej.
Gek genoeg voelt het heel vertrouwd om door de slagboom te rijden, te parkeren en het gebouw binnen te lopen. Ik meld me bij de receptie en mag plaatnemen in de wachtruimte. Na een minuut of 5 word ik binnengeroepen door de man van toen. Hij glimlacht vriendelijk. We begroeten elkaar en hij zegt dat mijn haar al zo lang is, dat hij me bijna niet heeft herkend. ‘Hoe is het met u?’ Ik vertel dat het goed met me gaat, weinig tot geen klachten, nog steeds herstellende en wachtend op een reconstructie.
Hij vraagt of hij even mag kijken. Heel even overweeg ik om te zeggen dat dat van mij niet hoeft, maar dat lijkt me bij nader inzien een totaal verkeerd en ongepast grapje. Dus ik gooi de boel bloot en neem plaats op de onderzoeksbank. Hij vraagt of hij eraan mag komen. Ja, dat mag. Hij gaat met zijn vinger over het litteken en bij iedere verandering van richting vraagt hij: ‘mag ik dit doen?’ Ik ga ervan uit dat hij bedoelt of het vervelend voelt, of misschien pijn doet. Gelukkig heb ik daar geen gevoel, dus het mag allemaal.
Zijn conclusie is verrassend positief. Hij vindt het niet nodig om een afspraak te maken voor volgend jaar omdat ik tegen die tijd waarschijnlijk een nieuwe borst heb. Het hele gebied dat voor hem interessant is, is dan bedekt. Ik vraag hem of hij weet hoe de controles er dan uit zien. Hij weet het niet, maar hij kan er in ieder geval niets meer aan zien als het gebied bedekt is door een nieuwe borst. Hij vertelt verder, dat als het al terug zou keren, wat hem sterk lijkt na alles wat ‘we’ gedaan hebben, dan komt het waarschijnlijk in het litteken terug. Bij een reconstructie snijden ze dat helemaal weg, dus ja (hij haalt zijn schouders op) Het weefsel in de nieuwe borst is vetweefsel en daar groeit geen borstkanker in.
Dus eigenlijk, trek ik de razendsnelle conclusie, is het een win-win:
Én een nieuwe borst
En nog minder kans op terugkeer
Waarom doen ze dat dan niet bij iedereen? Nou ja! Maak me gek! Mijn dag kan niet meer stuk. Ik ben helemaal enthousiast. Hij drukt me nog op het hart dat ik van harte welkom ben als ik toch graag wil komen. Het kan allemaal. Ik voel de behoefte helemaal niet, nu niet en ik denk volgend jaar ook niet. Blij loop ik het gebouw weer uit naar de auto. Als je binnen een half uur in en uit rijdt dan hoef je geen parkeerkosten te betalen. Ik haal het net, zie ik op mijn telefoon. Als ik bij de slagboom aankomt, blijft deze dicht. Ik rijd een stukje naar achteren en weer naar
Heel even overweeg ik om te zeggen dat dat van mij niet hoeft
Hij drukt me nog op het hart dat ik van harte welkom ben als ik toch graag wil komen.
voren. Hij blijft gesloten. Ik rij weer naar achteren en naar voren, maar dit keer dichter bij de paal waar je je kaartje kunt scannen. Ik scan mijn kaartje en er staat dat ik moet betalen. Ik begin meteen te twijfelen omdat ik al een hele tijd niet geweest ben. Misschien is het eerste half uur gratis wel afgeschaft. Ik heb niet betaald, de slagboom blijft gesloten. Dan maar in zijn achteruit en terug. Het is een lange weg die ik achteruitrijdend moet afleggen en af en toe verlies ik het midden iets uit het oog. Best knap, mensen die dat heel hard kunnen, die zijn er echt. Ik kan nog net een grote kei ontwijken en gooi als een coureur het stuur om de andere kant op om niet dwars op de weg te eindigen.
Uiteindelijk, na het nodige zig zag werk, ben ik terug op de parkeerplaats van het UMCG. Ik loop naar binnen om bij de receptie te vragen hoe het zit. Op het grote raam hangt een papier: eerste 30 minuten gratis parkeren. Aha, dat geldt dus nog steeds. Ik leg uit dat ik binnen het half uur weer uit wil rijden, maar dat de slagboom niet opengaat en dat ik de melding krijg dat ik moet gaan betalen. Ze vraagt of ik betaald heb. ‘Nee, ik was binnen het half uur erin en eruit’. ‘Maar hij zegt dat u moet betalen?’ ‘Druk maar op het knopje en zeg maar dat u betaald heeft, dan doen ze de slagboom open.’
Zogezegd zo gedaan, alleen als een mannenstem mij vraagt of ik betaald heb, zeg ik (uit slecht getimed rechtvaardigheidsgevoel): ‘Nee, maar ik ben binnen het half uur, dus dan is parkeren gratis’. Beter had ik kunnen zeggen dat ik betaald had, maar dat klonk ineens zo
fout om dat te zeggen terwijl het niet zo was. Er ontstaat een discussie over het al dan niet op tijd weer naar buiten rijden. Volgens hem was ik dan toch niet op tijd en hij zegt dat hij ziet dat er inmiddels meer dan een half uur is verstreken. Ik zeg dat ik binnen het half uur WAS, maar dat ik terug ben gereden om te vragen wat ik moest doen. Uiteindelijk na wat heen en weer gedoe, doet hij de poort open. Ik voel me schuldig dat ik niet heb gezegd wat ik met de dame van de receptie heb afgesproken. Straks belt de slagboomman de receptiemevrouw en krijgen ze woorden omdat ik me niet aan de afspraak heb gehouden.Oké adem in adem uit, zo erg is het nu ook weer niet. Uiteindelijk kan ik het wel van me afzetten, maar ik heb er echt even moeite mee.
november 2025
volgende: 85. Deze scan is helemaal zonder stress